Γράφει ο Babis Παράγκας-Βαλές
paragas_vales@yahoo.com
«Freddo και στα μνημόσυνα»
Ποιο «Status» τώρα και κουραφέξαλα; Ανδρες της χρονιάς ήταν αυτοί που διάλεξε; Δεν το δέχομαι με τίποτα. Γι’ αυτό και γω, αναγνώστη μου, θα επαναστατήσω για μια φορά ακόμα και θα σου γράψω ποιοι ήταν οι πραγματικοί άνδρες της χρονιάς, οι σακουλάτοι, αυτοί που όταν ο ράφτης τούς ρωτάει για το παντελόνι «αριστερός ή δεξιός, κύριε;», απαντάνε «κάνε θήκη κι απ’ τις δυο μεριές», αυτοί τέλος πάντων που αν περάσουν από χώρο που υπάρχουν πολλές γυναίκες μετά βγαίνει στάνταρ σφουγγαρίστρα. Πάμε, λοιπόν, αλλά αντίστροφα, απ’ το τέλος στην αρχή.
7. Σωτήρης Κυργιάκος. Μπαίνει στη λίστα μόνο και μόνο για την ατάκα του φίλου μου του Jeremiah Lov σε μια κουβέντα που είχαμε. «Για όλα φταίει ο Κυργιάκος φέτος, Babis», μου λέει. «Γιατί;». «Θυμάσαι που λέγαμε τον Λυμπερόπουλο μαυρόγατα και ότι επειδή είναι ορκισμένος να μη σηκώσει κούπα στη ζωή του, άμα τον κεράσεις ελληνικό καφέ θα τον πιει με το καλαμάκι; Ε, ο Κυργιάκος έχω να σου πω ότι και στα μνημόσυνα freddo παραγγέλνει…». Μεγάλα λόγια μεγάλου ανδρός…
6. Περπαρίμ Χετεμάι. Με τη φράντζα που έσκασε μύτη στο προχθεσινό ματς με την Ξάνθη δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα. Θύμισε Τάκη Ζαχαράτο από την εποχή που εμφανιζόταν στις «Μορφές» στον Πειραιά, με μαλλί κρέπα και χωρίστρα Τζεβελέκος ταυτόχρονα. Δεν προκαλεί απορία που από την εξέδρα κάποιοι σκληροί ανάμεσα στα συνθήματα φώναζαν «θεά είσαι, αγάπη μου», μια και τέτοια καπέτα ούτε ο Λάκης Γαβαλάς στα ντουζένια του.
5. Γιώργος Kαραγκούνης. Γιατί δεν μασάει πουθενά, σε κανένα γήπεδο, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος. ΑΕΚ είμαστε, αλλά να τα λέμε τα σωστά και τα ωραία. Επίσης, για την ερώτηση που του έκανε ο Ρόσι μετά το τέλος του ματς, όταν του είπε: «What is the meaning of the words “balla, re, edo balla, re paidia”, that you were shouting for the whole match?» («Τι σημαίνουν οι λέξεις “μπάλα, ρε, εδώ μπάλα, ρε παιδιά”, που φώναζες σε όλο το ματς;»).
4. Ντέμης Νικολαΐδης. Γιατί ποτέ ένας που το ‘παιζε τόσο πολύς δεν αποδείχθηκε τόσο λίγος. Κι αυτό κατόρθωμα είναι. Και γιατί ποτέ ένας που πούλησε τόση ΑΕΚοφροσύνη δεν εγκατέλειψε την ομάδα στα δύσκολα, και μάλιστα δύο φορές. Μέχρι κι ο Τσιάρτας, που είναι πιο φλώρος κι απ’ τον Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, όταν είχαν σκουρύνει τα πράγματα δεν την έκανε. Ενώ ο κοντός… Από μπάλα καντάρια, από ψυχή γραμμάρια.
3. Πάμπλο Γκαρσία. Γιατί είναι ο μόνος που έδωσε πραγματική αφορμή στον Ντιόγο για να πέσει. «Πέφτεις συνέχεια χωρίς λόγο; Θα σου δώσω εγώ έναν». Και του ξηγήθηκε το μπουκέτο που έκανε τα ΠΑΟΚια να τον τυπώσουνε σε μπλουζάκια ως άλλο Τσε Γκεβάρα, με τη λεζάντα «Comandante Pablo». Γιατί τα ΠΑΟΚια ξέρουν να αναγνωρίζουν τους πραγματικούς ήρωες. Αυτά είναι…
2. Δημήτρης Χατζηχρήστος. Γιατί έδειξε ότι η κωλοτούμπα είναι σαν το ποδήλατο. Απαξ και τη μάθεις δεν την ξεχνάς ποτέ. Πλέον περιμένουμε όλοι τη σκηνή που θα συναντηθεί τυχαία στον δρόμο με τον Ντούσκο και με μουσική υπόκρουση το «Ενα καλοκαίρι» –φέρνει και λίγο σε Κομνηνό ο Μητσάρας– θα χαμουρεύονται σε slow motion υπό τα έκπληκτα βλέμματα των περαστικών.
1. Χάρης Σιανίδης. Δεν έχει γιατί και πώς και τέτοια. Αν δεν ήταν στην πρώτη θέση των ανδρών της χρονιάς ο Χάρης, που μας έμαθε ότι κι εμείς επιτέλους μπορούμε να φορέσουμε την μπουτονιέρα μας –που ντρεπόμασταν τόσα χρόνια– και να βγούμε έξω, ποιος θα ήταν;
Η ΑΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Δηλαδή εσείς τώρα πιστεύετε ότι θα στρώσει η διαιτησία επειδή έφυγε ο «Κατάπτυστος» και ήρθε ο «Σόφο»; Πολλές φορές τα φαντάσματα στοιχειώνουν για καιρό τα σπίτια...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σιανίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σιανίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
Περί χρωμάτων...
Γράφει ο Babis Παράγκας-Βαλές
paragas_vales@yahoo.com
Αχρωματοψία
Μια απορία που είχα πάντα ήταν αν οι άνδρες έχουμε κάποιου είδους δυσχρωματοψία ή αχρωματοψία, ενώ οι γυναίκες είναι ικανές να διακρίνουν όλα τα χρώματα. Δεν με πιάνεις; Περίμενε…
Οι άνδρες, φίλε ή φίλη μου, βλέπουνε τα βασικά: κόκκινο, κίτρινο, μπλε και τις κλασικές αποχρώσεις τους, πράσινο, καφέ κ.λπ. Γι’ αυτό και όταν μιλάνε π.χ. για έναν παίκτη της ομάδας που αγαπούν λένε: «Την τιμάει, ρε, την πράσινη φανέλα ο μπάρμπα Γιάνναρος ο Γκούμας». Ή «ο Καρεμπές, ρε, τα φόρεσε τα ερυθρόλευκα και έπαιξε μπαλίτσα ο άνθρωπος, δεν ήρθε για τα ένσημα». Εχεις ακούσει ποτέ άνδρα –κανονικό, όχι από αυτούς που βγαίνουν στα μεσημεριανάδικα και στις Χρουσσαλάδες- να λέει: «Καραγκούνη, είσαι τρέλα με τη βεραμάν φανέλα»; Ή είδες κανέναν μετά τη νίκη της Ν.Δ. στις προηγούμενες εκλογές να φωνάζει ότι «όλη η Ελλάδα είναι σκούρο τιρκουάζ»; Αν είχαν γίνει αυτά ή θα γύρναγες πίσω σου και θα έβλεπες γυναίκα ή θα αντίκριζες τον γνωστό μόδιστρο Χάρη Σιανίδη, που, χωρίς καμία διάθεση προσβολής, όταν περπατάει δεν φημίζεται ότι τα σούρνει και αφήνει και αυλάκι πίσω του... Με τον άνθρωπο που καταδεικνύει απόλυτα τη διαφορά αυτή να είναι η Δέσποινα Μοιραράκη, την οποία όλοι έχουμε σε κάποια φάση της ζωής μας ακούσει να μιλάει για την μπορδοροδοκόκκινη μπουχάρα της, ενώ στιβαρά μεμέτια και γιαχαμπίμπια σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που άφησαν τη χώρα τους για να έρθουν στην Ελλάδα και να βαράνε τρελές υπερωρίες για να κρατάνε όρθια τα πατσαβούρια.
Πού θέλω να καταλήξω; Πουθενά συγκεκριμένα. Απλώς έχω πει ότι βαριέμαι να γράφω μόνο για μπάλα και έγινε και κάτι προχθές που με παρακίνησε να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Καθόμουνα σπίτι με μια φίλη –από αυτές που αν βγείτε έξω μαζί την πας για ένα βρόμικο ψητό Μαβίλη μετά το «ξίδι» και την κερνάς και δυο καθαρά ωμά μετά στο σπίτι, ιφ γιου νόου ουάτ άι μιν- και ενώ αυτή μαγείρευε για να τσιμπήσουμε κάτι, εγώ έβλεπα ΑΕΚ – Ολυμπιακός. «Τι γίνεται στο ματς;», με ρωτάει σε κάποια φάση. «Χάνουμε», της λέω. «Ποιοι είμαστε εμείς;». «Η ΑΕΚ». «Αυτοί με τις φανέλες ώχρα;». «Ποια ώχρα, ρε Νίτσα, κίτρινο είναι». «Ποιο κίτρινο, αγάπη μου, τι μας λες τώρα; Ωχρα είναι. Και της άλλης ομάδας είναι αιματί με λευκό». «Αιματί;». «Ναι, ρε Babis, το χρώμα του αίματος, μα καλά τυφλός είσαι;». «Εγώ, ρε Νίτσα, τι είναι αυτά που μας λες, θα μας τρελάνεις;». «Α, σόρι, αγάπη μου, ξέχασα ότι εσείς οι άνδρες έχετε δυσχρωματοψία. Ας γυρίσω στα μακαρόνια μου…».
Και γύρισε στα μακαρόνια της και τα ‘κανε και μούρλια. Αλλά όσον αφορά τα χρώματα, από συνεννόηση μηδέν. Τίποτα, τζίφος. Κι άμα δεν μπορείς να τα βρεις μαζί τους στα χρώματα, καταλαβαίνεις τι γίνεται στα άλλα, τα πιο σημαντικά, τα δύσκολα. Ελα, όμως, που αυτές δίνουν χρώμα στη ζωή μας, έστω κι αν εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι…
Η ΑΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πόσες φορές ακόμα θα ακούσουμε αυτό το «εντάξει, μωρέ, του χρόνου θα πάει καλύτερα η ομάδα» για την ΑΕΚ;
paragas_vales@yahoo.com
Αχρωματοψία
Μια απορία που είχα πάντα ήταν αν οι άνδρες έχουμε κάποιου είδους δυσχρωματοψία ή αχρωματοψία, ενώ οι γυναίκες είναι ικανές να διακρίνουν όλα τα χρώματα. Δεν με πιάνεις; Περίμενε…
Οι άνδρες, φίλε ή φίλη μου, βλέπουνε τα βασικά: κόκκινο, κίτρινο, μπλε και τις κλασικές αποχρώσεις τους, πράσινο, καφέ κ.λπ. Γι’ αυτό και όταν μιλάνε π.χ. για έναν παίκτη της ομάδας που αγαπούν λένε: «Την τιμάει, ρε, την πράσινη φανέλα ο μπάρμπα Γιάνναρος ο Γκούμας». Ή «ο Καρεμπές, ρε, τα φόρεσε τα ερυθρόλευκα και έπαιξε μπαλίτσα ο άνθρωπος, δεν ήρθε για τα ένσημα». Εχεις ακούσει ποτέ άνδρα –κανονικό, όχι από αυτούς που βγαίνουν στα μεσημεριανάδικα και στις Χρουσσαλάδες- να λέει: «Καραγκούνη, είσαι τρέλα με τη βεραμάν φανέλα»; Ή είδες κανέναν μετά τη νίκη της Ν.Δ. στις προηγούμενες εκλογές να φωνάζει ότι «όλη η Ελλάδα είναι σκούρο τιρκουάζ»; Αν είχαν γίνει αυτά ή θα γύρναγες πίσω σου και θα έβλεπες γυναίκα ή θα αντίκριζες τον γνωστό μόδιστρο Χάρη Σιανίδη, που, χωρίς καμία διάθεση προσβολής, όταν περπατάει δεν φημίζεται ότι τα σούρνει και αφήνει και αυλάκι πίσω του... Με τον άνθρωπο που καταδεικνύει απόλυτα τη διαφορά αυτή να είναι η Δέσποινα Μοιραράκη, την οποία όλοι έχουμε σε κάποια φάση της ζωής μας ακούσει να μιλάει για την μπορδοροδοκόκκινη μπουχάρα της, ενώ στιβαρά μεμέτια και γιαχαμπίμπια σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που άφησαν τη χώρα τους για να έρθουν στην Ελλάδα και να βαράνε τρελές υπερωρίες για να κρατάνε όρθια τα πατσαβούρια.
Πού θέλω να καταλήξω; Πουθενά συγκεκριμένα. Απλώς έχω πει ότι βαριέμαι να γράφω μόνο για μπάλα και έγινε και κάτι προχθές που με παρακίνησε να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Καθόμουνα σπίτι με μια φίλη –από αυτές που αν βγείτε έξω μαζί την πας για ένα βρόμικο ψητό Μαβίλη μετά το «ξίδι» και την κερνάς και δυο καθαρά ωμά μετά στο σπίτι, ιφ γιου νόου ουάτ άι μιν- και ενώ αυτή μαγείρευε για να τσιμπήσουμε κάτι, εγώ έβλεπα ΑΕΚ – Ολυμπιακός. «Τι γίνεται στο ματς;», με ρωτάει σε κάποια φάση. «Χάνουμε», της λέω. «Ποιοι είμαστε εμείς;». «Η ΑΕΚ». «Αυτοί με τις φανέλες ώχρα;». «Ποια ώχρα, ρε Νίτσα, κίτρινο είναι». «Ποιο κίτρινο, αγάπη μου, τι μας λες τώρα; Ωχρα είναι. Και της άλλης ομάδας είναι αιματί με λευκό». «Αιματί;». «Ναι, ρε Babis, το χρώμα του αίματος, μα καλά τυφλός είσαι;». «Εγώ, ρε Νίτσα, τι είναι αυτά που μας λες, θα μας τρελάνεις;». «Α, σόρι, αγάπη μου, ξέχασα ότι εσείς οι άνδρες έχετε δυσχρωματοψία. Ας γυρίσω στα μακαρόνια μου…».
Και γύρισε στα μακαρόνια της και τα ‘κανε και μούρλια. Αλλά όσον αφορά τα χρώματα, από συνεννόηση μηδέν. Τίποτα, τζίφος. Κι άμα δεν μπορείς να τα βρεις μαζί τους στα χρώματα, καταλαβαίνεις τι γίνεται στα άλλα, τα πιο σημαντικά, τα δύσκολα. Ελα, όμως, που αυτές δίνουν χρώμα στη ζωή μας, έστω κι αν εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι…
Η ΑΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πόσες φορές ακόμα θα ακούσουμε αυτό το «εντάξει, μωρέ, του χρόνου θα πάει καλύτερα η ομάδα» για την ΑΕΚ;
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
